Szydełko po babci
i dużo cierpliwości

Szydełkowania nauczyła mnie babcia, kiedy byłam nastolatką. Potem na lata o nim zapomniałam. Aż pewnego wieczoru postanowiłam poszukać w swoich rzeczach szydełka babci Tereski i sprawdzić, czy jeszcze coś pamiętam. Okazało się, że ręce nie zapomniały, a głowa szybko odkopała wspomnienia.

Zaczęłam od ażurowych serwetek, potem były maskotki, mandale i łapacze snów, koszyki i organizatory, legowiska dla psów z bawełnianego sznurka, swetry, szaliki, czapki, kamizelki i torebki. Dla kobiet i dla dzieci, w różnych kolorach, rozmiarach i fakturach. Przeszły mi przez ręce chyba wszystkie rodzaje włóczek, sznurków i kordonków. Dziewczynki najchętniej chowały w szydełkowanych torebkach kasztany.

Szydełkuję już ponad sześć lat. Kapturo-szaliki to moje ulubione rzeczy do robienia: są praktyczne, bo nie zsuwają się jak czapka i nie odwijają jak szalik, a uszka sprawiają, że dzieci same chcą je zakładać. Robię je z włóczki, która ma certyfikat bezpieczeństwa dla niemowląt, w rozmiarze uniwersalnym dla dzieci od około roku do siedmiu lat.